07 Ocak 2009

Ben Beni Vurayım, Sen Seni...

Yorumsuz..! Şiir bu, yoruma ne gerek..!
.....

İki sen iki ben,

Yeşil çuha kare bir masada boy ölçüşelim

Soyunalım sandalyelerin omuzlarına
Tedirgin elbiselerimizi.
Sen beni al karşına ben seni

Mekanizmaları işliyor zamanın

Organizmalarımız sancılı.
İktidarını kaybetmiş dünya
Katli vaciptir törpü pasına karışmış geçmişimizin
İki şarjör sürelim ortaya önce
Ben beni vurayım sen seni.
Gerçekleşmiş düşlerimizde olmasın kirli bedenlerimiz
Parmak damgası vurulmuş alınyazımızla
Yüz yüze kalalım.

Gri bir gökdelende olsun kaldığımız oda
Pis bir kükürdü üflesin şehir ciğerlerinden
Mendilini sersin gökyüzüne bulutlar
Tertemiz bir akordeon sesi yükselsin yanımıza

Çatılar düşsün ağır ağır ıslak kaldırımlara.
Gece geçsin geniş camları
Gezinsin duvarlarımızda şehrin ayna yansımaları
Adresini arasın köşe başlarında yalnızlıklar
Taksimetre tutarları hesabımıza yazılsın
Bir eğreti bitki eğsin başını gölgesini seyretsin
Komidinin cilalı maun uçurumunda

Beyaz; tütünün sarı solgunluğunda yorgan.

Kibrit tutuşmayı beklesin tablanın yanıbaşında.


Ola ki postacı gelirse gıcırdatmayalım kapıları

Yoksul çocukluğumuzun üzüncü göndermiştir o mektupları

Bizim burada olduğumuzu onlardan başka kim bilebilir ki

Yanlış telefonlara bakmasın ellerimiz

Çalacak gibi durursa da açık bırakalım ahizeyi
Sessizliğim seni dinlesin sen sesimi.


Necla Maraşlı

5 YORUMLAR :

muharrem(murat) dedi ki...

güzel ve anlamlı bir şiir

Arzu Breda dedi ki...

murat, teşekkür ederim, ilgi ve alakan için... :)

caprice dedi ki...

Biri de beni dinlese :)

Arzu Breda dedi ki...

caprice, kim ki, seni dinlemeyen..? İşte ben dinliyorum seni... Söyle tüm söylemek istediklerini... :)))

hakan güzhan dedi ki...

niye hep böyle biter aşklar: nefretle?